dit weblog | this weblog

over dit weblog | about this weblog

‘Splijtstof’ is nucleair materiaal dat kan worden gebruikt in kernbrandstof of kan worden gescheiden van gebruikte kernbrandstof. Dezelfde materialen kunnen ook worden verwerkt voor gebruik in kernwapens. Met andere woorden: kernenergie is meer dan een energiebron. Civiele kerntechnologie en kernbrandstof kunnen ook aangewend worden voor het maken van kernwapens. Uraniumverrijkingstechnologie kan worden gebruikt voor de productie van hoog verrijkt uranium en splijtbaar plutonium kan worden gewonnen uit gebruikte kernbrandstof. Zowel hoog verrijkt uranium (U-235) als plutonium (Pu-239) zijn splijtstoffen die gebruikt worden in kernwapens. Zolang kernenergie blijft bestaan, zolang zal proliferatie van kernwapentechnologie en splijtstoffen blijven plaatsvinden. Propagandisten van kernenergie op basis van thorium beweren dat deze vorm van energieopwekking niet gevoelig is voor kernwapenproliferatie. Dat is een misvatting. De thoriumbrandstofketen maakt gebruik van uranium-233 (U-233), een splijtstof die net zo splijtbaar is als plutonium-239 (Pu-239).

Dit weblog informeert de lezer over de verspreiding van civiele kerntechnologie en splijtstoffen. Naast kernproliferatie en het internationale nucleaire non-proliferatie beleid, besteedt dit blog ook aandacht aan kernwapens, de kosten van kernenergie / kernwapens, kernafval, verarmd uranium,  geheimhouding, de kernindustrie, ontmanteling van kerninstallaties, de voortdurende kernramp in Fukushima en de gevolgen daarvan, en aan de verschuivende geopolitieke verhoudingen in de wereld.

Landen met een robuust kernenergieprogramma hebben alle middelen in hun bezit om deze aan te wenden voor militaire doeleinden. Dat geldt met name voor de vijf ‘erkende kernwapenstaten’, die niet toevallig ook de permanente leden zijn van de VN-Veiligheidsraad: de Verenigde Staten, Rusland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en China. De VS en andere Westerse landen presenteren zichzelf graag als de pleitbezorgers voor het uitbannen van massavernietigingswapens. Maar de geschiedenis wijst heel anders uit.

Zo leveren alle ‘erkende kernwapenstaten’ civiele kerntechnologie en splijtstoffen aan India of Pakistan. Deze ‘niet erkende’ kernwapenstaten zijn geen ondertekenaars van het non-proliferatieverdrag (NPV) en het verdrag voor een verbod op kernproeven (CTBT) en zijn bovendien aartsvijanden van elkaar. Het vigerende non-proliferatieregime moet dus wijken voor de handelsbelangen en de strategische belangen van de grootmachten. Tegelijkertijd misgunt het Westen Iran een kernenergieprogramma, terwijl het daar als ondertekenaar van het NPV recht op heeft. In de Westerse (Nederlandse) media wordt Iran steevast verdacht van het ontwikkelen van kernwapens. Deze onjuiste en misleidende berichten maken deel uit van een mediacampagne tegen Iran, kennelijk met de bedoeling om de aandacht af te leiden van het kernwapenprogramma van Israël, waarover juist zeer summier wordt bericht. Het gevaar van kernproliferatie is zeker aanwezig bij een land als Iran, maar dat risico is niet groter dan bij een hele reeks andere landen. De omvang van het Iraanse kernenergieprogramma wordt in de Westerse media schromelijk overdreven. In de afgelopen jaren is vooral het uraniumverrijkingsprogramma het mikpunt. In werkelijkheid heeft Iran een relatief klein kernenergieprogramma. Het valt natuurlijk nooit uit te sluiten dat Iran in de toekomst kernwapens gaat maken, maar vooralsnog is er geen enkele aanleiding om dat te veronderstellen.

Het lijkt erop dat het non-proliferatiebeleid steeds meer een speeltje wordt van de kernwapenstaten en dat de verdragen en overeenkomsten die gesloten zijn om proliferatie tegen gaan een dode letter worden.  In plaats van te streven naar kernontwapening, doen de ‘erkende kernwapenstaten’ precies het tegenovergestelde. Ze moderniseren hun eigen kernwapenarsenalen en lappen het internationaal recht aan hun laars door kernwapenproliferatiegevoelige technologie en materialen te exporteren naar landen als India en Pakistan. Dit blog besteedt ook aandacht aan visies over hoe het tij kan worden gekeerd.

Dit weblog is een aanvulling op de algemene website van de stichting Laka, en de Laka-websites over de geschiedenis van kernenergie in Nederland en de campagne tegen de onderzoeksreactor Pallas.

Naast eigen artikelen plaats ik bijna dagelijks nieuws over kernproliferatie en de andere vermelde thema’s op het terrein van kernenergie en kernwapens dit weblog.

about this weblog

“Splijtstof” is the Dutch word for “fissile material”, which is nuclear material that can be used as nuclear fuel  or separated  from spent nuclear fuel. The same material can be processed for use in nuclear weapons. In other words: nuclear power is more than a source of energy. Civilian nuclear technology and nuclear fuel can also be used for making nuclear weapons. Uranium enrichment technology can be used to produce highly enriched uranium (HEU) and fissile plutonium can be extracted from spent nuclear fuel. Both highly enriched uranium (U-235) and plutonium (Pu-239) are fissile material used in nuclear weapons. As long as nuclear power remains to exist, so long the proliferation of nuclear technology and fissile materials will continue to take place. Proponents of nuclear power based on thorium claim that this form of energy is not sensitive to nuclear proliferation. That is a misconception. The thorium fuel chain uses uranium-233, a fuel that is as fissile as plutonium-239.

This blog informs the reader about the spread of civilian nuclear technology and fissile materials. In addition to nuclear proliferation and international nuclear non-proliferation policy, this blog also focuses on nuclear weapons, the cost of nuclear energy / nuclear weapons, nuclear waste, depleted uranium, secrecy, the nuclear industry, nuclear decommissioning, the ongoing nuclear disaster in Fukushima and its consequences, and the geopolitical shifts in global power.

Countries with a robust nuclear energy program have all the means in their possession to employ them for military purposes. This is particularly true of the five “recognized Nuclear Weapons States” which not coincidentally are also the permanenent members of the UN Security Council: the United States, Russia, the UK, France and China. The U.S. and other Western countries like to present themselves as advocates for the elimination of weapons of mass destruction. But history shows very different.

All “recognized nuclear weapons states” supply civilian nuclear technology and fuel to India or Pakistan. These “not recognized” nuclear states are not signatories of the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) and the Comprehensive Test Ban Treaty (CTBT) and are also enemies of each other. So, the current non-proliferation regime has to give way to commercial interests and strategic interests of the major powers. At the same time the West begrudges Iran a nuclear program , while it is there as a signatory of the NPT. In Western media Iran is invariably suspect of developing nuclear weapons. These false and misleading reports are part of a media campaign against Iran, apparently with the intention to distract attention from Israel’s nuclear weapons program, which has virtually no attention in the media. The danger of nuclear proliferation is certainly present in Iran, but the risk is not larger than in a number of other states. The extent of Iran’s nuclear program is grossly exaggerated in the Western media. In recent years, especially the uranium enrichment program is a target. In reality, Iran has a relatively small nuclear power program. It is, of course, never be ruled out that Iran in the future is going to make nuclear weapons, but yet there is no reason to assume that.

It seems that non-nuclear proliferation policy is becoming more and more a toy of the Nuclear Weapon States and that the treaties and agreements, which have been closed to counteract proliferation, become a dead letter. Instead of striving for nuclear disarmament, the “recognized nuclear states” do exactly the opposite. They are modernizing their own nuclear weapon arsenals and act in violation with International Law by exporting nuclear proliferation-sensitive technology and materials to countries like India and Pakistan. This blog will also focus on visions of how the tide can be turned.

This weblog is an addition to the general website of Laka Foundation, and the Laka websites on the history of nuclear energy in the Netherlands and the campaign against the planned research reactor Pallas (mainly in Dutch).

In addition to own articles (currently only in Dutch, however, since 29.03.2015 with English abstracts) on this weblog, I select – almost on a daily basis – also news and reports on nuclear proliferation and the other mentioned nuclear issues on this weblog.