Tag Archives: kernwapens | nuclear weapons

Ik ben Charlie en ik ben GEEN Charlie

Henk van der Keur | 11 januari 2015

Dat zijn de gevoelens die de slachtpartijen in Parijs bij mij opriepen. Ze lijken tegenstrijdig, maar in mijn beschouwing vallen ze samen.

Ik ben Charlie, omdat ik mij als sociaal activist verwant voel met het gedachtegoed van Cabu, Honoré en hun vrienden – de cartoonisten van Charlie Hebdo. Al sinds de jaren zestig, toen hun collectief nog Hara-Kiri heette, gebruikten ze hun creativiteit en tekenvaardigheden om de samenleving een spiegel voor te houden over tal van maatschappelijke en politieke kwesties. Twee daarvan waren kernenergie en kernwapens. Cabu en zijn vrienden maakten deel uit van de Franse beweging tegen kernenergie en kernwapens, zoals hier kan worden gezien bij een demonstratie tegen kernwapens voor het Parijse Hôtel de Ville, in August 2010. Ze waren tegen kernwapens, omdat ze tegen oorlogen waren. Tegen alle oorlogen. Het waren antimilitaristen. Ze keerden zich tegen de menselijke domheid, juist vooral wanneer die floreerde binnen de staatstop. Cabu was betrokken bij allerlei vormen van activisme. Zo kwam hij in 1968 al op voor de rechten voor migranten uit Algerije en andere landen. En bij hun activiteiten hadden ze met regelmaat te maken met repressie en censuur door de Franse staat. Cabu cum suis was één van ons. Ik kan volmondig zeggen: ik ben Charlie!

Maar ik zeg ook voluit in naam van Charlie: ik ben GEEN Charlie! Omdat in onze naam door de VS en hun NAVO-bondgenoten bijna elke week een vergelijkbaar aantal mensen als in Parijs wordt gedood bij luchtaanvallen en aanvallen met drones in Centraal-Azië, het Midden-Oosten en Afrika. Duizenden burgers zijn in de afgelopen jaren vermoord door willekeurig militair geweld van NAVO-landen in Afghanistan, Pakistan, Jemen, Libië en Somalië. En dan spreek ik nog niet eens over de slachtoffers die in Syrië en Irak zijn gevallen sinds het begin van de bombardementen in september door de VS geleide coalitie. Zijn daar mensen voor de straat op gegaan? En waar zijn de internationale veroordelingen en condoleances over deze slachtoffers? Alleen al het idee dat moslims in Nederland afstand zouden moeten nemen van plegers van aanslagen in Europa, zoals nu ook weer wordt geroepen na de bloedbaden in Parijs, is een gotspe. Al sinds 2007 is duidelijk dat de zogenaamde “Islamitische Staat” (ISIS) en verscheidene vertakkingen van Al Qaida in Syrië worden onderhouden door NAVO-lid Turkije, via dat land wapens geleverd krijgen door NAVO-bondgenoten en dat ze gefinancierd worden door oliemagnaten uit Golfstaten die bevriend zijn met het Westen. Zij hebben het jihadisme gevoed voor het bewerkstelligen van een regime-change in Syrië. Het is zeer wel denkbaar dat de aanslagplegers in Parijs een militaire training hebben gehad met steun van de NAVO.

Daarom walg ik van de hypocriete uitlatingen van de Westerse regeringsleiders en de domme en naar rechts-extremisme neigende uitspraken van opinieleiders op de golven van de instant massa psychose die door de media bij dit soort aanslagen worden opgewekt. Het is alsof iedereen zijn gezonde verstand verliest en borreltafelpraat gaat uitslaan. Ons wordt wijsgemaakt dat islamitische extremisten onze vrijheid van meningsuiting bedreigen. Maar wat er natuurlijk werkelijk aan de hand is, is dat de boemerang van het NAVO-extremisme in het Midden-Oosten wordt gebruikt om onze burgerrechten en -vrijheden nog verder in te perken. En we tuinen er met open ogen in.

1600 kg Amerikaanse hoog verrijkt uranium zoek?

Henk van der Keur | 19 mei 2014

Het internationale forum voor splijtstofmaterialen (IPFM) meldt 14 mei op haar blog
dat de Amerikaanse atoomwaakhond NRC een rapport aan het Amerikaanse Congres
heeft vrijgegeven over de export van hoog verrijkt uranium (HEU) voor civiel gebruik, dat wil zeggen: als kernbrandstof of als grondstof voor isotopenproductie in onderzoeksreactoren. Uit het rapport blijkt dat de VS sinds 1957 een totaal van ongeveer 22.600 kg HEU heeft geëxporteerd voor die doeleinden naar 35 landen. Ongeveer 6.100 kg van het door de VS geleverde HEU bevindt zich momenteel nog in 20 landen, waarvan 95 procent van dat materiaal in vijf van die landen. Veel van de 20 landen hebben hun kernbrandstof en/of grondstof voor isotopenproductie omgezet van HEU naar laag verrijkt uranium (LEU), zijn daar momenteel mee bezig of hebben aangegeven om dit in de toekomst te gaan doen.

Circa 7.700 kg HEU is teruggekeerd naar de VS, voornamelijk als bestraalde splijtstof. Uit de beschikbare gegevens blijkt dat meer dan 4.300 kg van het Amerikaanse HEU is geëlimineerd door omzetting naar LEU (kernbrandstof); ongeveer 500 kg HEU is uitgeschakeld door het te verwerken in afval; en ten minste 2.400 kg HEU is vernietigd (verbrand) door bestraling in onderzoeksreactoren. Bij de uitgave van het rapport (9 januari 2014) bleek dat ongeveer 1600 kg HEU niet kon worden verklaard uit de splijtstofboekhouding. Met andere woorden 1600 kg HEU, voldoende voor de productie van tenminste 64 kernwapens, is zoek!

De Hoge Flux Reactor (HFR) in Petten gebruikt inmiddels LEU als kernbrandstof. Alle gebruikte HEU-brandstof is teruggekeerd naar de VS. Maar de HFR gebruikt nog steeds HEU als grondstof voor isotopenproductie. De onderzoeksreactoren in Canada (NRU), Nederland (HFR) en België (BR2) gebruiken voor dit doel gezamenlijk minimaal 45 kg per jaar. Petten vermoedelijk ongeveer 15 kg per jaar. De gebruikte HEU wordt niet elk jaar teruggezonden. Het is waarschijnlijk dat ‘Petten’ een aardig voorraadje HEU heeft. Als je het ministerie belt om helderheid over de precieze hoeveelheid, willen ze dat niet zeggen, vanwege proliferatiegevaar.

splijtstof | fissile material

splijtstoffen | fissile materials

De onafhankelijke internationale commissie voor splijtstoffen (IPFM) publiceert ieder jaar een overzicht van de wereldwijde voorraden kernsplijtstoffen. Het laatste statusrapport verscheen in oktober 2013: Global Fissile Material Report 2013 – Increasing Transparency of Nuclear Warhead and Fissile Material Stocks as a Step toward Disarmament

Onderstaande diagrammen lichten de voorraden van de belangrijkste twee splijtstoffen – hoog verrijkt uranium en plutonium – per land nader toe. Hoog verrijkt uranium bevat 20% of meer uranium-235. In kernwapens wordt meestal 95% of meer gebruikt. Met plutonium wordt plutonium-239 bedoeld, ontstaan uit bestraald uranium-238 in kernbrandstof.

Meer rapporten het IPFM zijn hier te vinden.

Nationale Voorraden van Hoog Verrijkt Uranium (2012)

Diagram hoog verrijkt uranium (HEU) [Klik op de diagram] Nationale voorraden hoog verrijkt uranium (HEU) vanaf 2012. De cijfers voor het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zijn op op basis van officiële publicaties en verklaringen. De civiele HEU-voorraden van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zijn op basis van hun publieke verklaringen bij het Internationaal Atoomenergie Agenstschap (IAEA). Aantallen met sterretjes zijn schattingen van het IPFM betekenen: vaak met grote onzekerheden. Een onzekerheid 20% wordt verondersteld voor de cijfers van de totale voorraden in China en van de militaire voorraden in Frankrijk, ongeveer 30% voor Pakistan, en ongeveer 40% voor India. De 488 ton geëlimineerde Russische HEU omvat 473 ton van de 500 ton HEU deal (‘downblenden’ naar kernbrandstof) en 15 ton van het Material Consolidation and Conversion project. HEU in
niet-kernwapenstaten (NNW) staat onder controle van de IAEA. Ongeveer 10 ton van de HEU in niet-kernwapenstaten is bestraalde brandstof in Kazachstan met een geschatte verrijkingsgraad van ca. 20%.

Nationale Voorraden van Gescheiden Plutonium (2012)

Diagram plutonium [Klik op de diagram] Nationale voorraden van gescheiden plutonium vanaf 2012. Civiele voorraden zijn gebaseerd op de verklaringen in INFCIRC/549, gepubliceerd in 2012, die vanaf 31 december 2011 gelden en vermeld worden op eigendom en niet op de huidige locatie. Wapenvoorraden zijn gebaseerd op ramingen van het IPFM met uitzondering van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk waarvan de regeringen verklaringen hebben afgelegd. Onzekerheden in de geschatte militaire voorraden van China, Frankrijk, India, Israël, Pakistan en Rusland zijn in de orde van 10-30%. Het plutonium dat India scheidde van gebruikte brandstof uit hun zwaar water krachtcentrale is door India gecategoriseerd als “strategisch” en staat niet onder controle van het IAEA. Rusland heeft 6 ton weaponwaardig plutonium waarbij het heeft ingestemd het niet te gebruiken voor wapens. De Verenigde Staten heeft 4,4 ton overtollig plutonium afgestoten als afval in de ondergrondse opslagplaats voor kernafval in de Waste Isolation Pilot Plant (WIPP), in New Mexico.

fissile materials

The independent International Forum on Fissile Materials (IPFM) releases every year an overwiew of the global stockpiles of fissile materials. The latest report appeared in October 2013: Global Fissile Material Report 2013 – Increasing Transparency of Nuclear Warhead and Fissile Material Stocks as a Step toward Disarmament

The diagrams below explain the stockpiles of the most important fissile materials – high enriched uranium (HEU) and plutonium – per country. Other reports of the IPFM can be found here.

Nationale Voorraden van Hoog Verrijkt Uranium (2012)

Diagram on HEU [Click on the diagram] National stocks of highly enriched uranium as of 2012. The numbers for the United Kingdom and United States are based on official publications and statements. The civilian HEU stocks of France and the United Kingdom are based on their public declarations to the IAEA. Numbers with asterisks are IPFM estimates, often with large uncertainties. A 20% uncertainty is assumed in the figures for total stocks in China and for the military stockpile in France, about 30% for Pakistan, and about 40% for India. The 488 tons of eliminated Russian HEU include 473 tons from the 500-ton HEU
deal and 15 tons from the Material Consolidation and Conversion project. HEU in non-nuclear weapon (NNW) states is under IAEA safeguards. About 10 tons of the HEU in non-nuclear weapon states is irradiated fuel in Kazakhstan with an estimated en richment of about 20%.

Nationale Voorraden van Gescheiden Plutonium (2012)

Diagram on plutonium [Click on the diagram] National stocks of separated plutonium as of 2012. Civilian stocks are based on the INFCIRC/549 declarations published in 2012, which report material as of 31 December 2011 and are listed by ownership, not by current location. Weapon stocks are based on IPFM estimates except for the United States and United Kingdom whose governments have made declarations. Uncertainties in estimated military stockpiles for China, France, India, Israel, Pakistan, and Russia are on the order of 10–30%. The plutonium India separated from spent heavy-water power-reactor fuel has been categorized by India as “strategic,” and not to be placed under IAEA safeguards. Russia has 6 tons of weapongrade plutonium that it has agreed to not use for weapons but not declared excess. The United States has disposed of 4.4 tons of excess plutonium as waste in its underground Waste Isolation Pilot Plant, in New Mexico.

Nucleaire top in Den Haag

Nucleaire top lost helemaal niets op

Henk van der Keur | stichting Laka | 25 februari 2014

Als we de mainstream media moeten geloven is de nucleaire topconferentie die op 24 en 25 maart in Den Haag wordt gehouden een belangrijke stap op weg naar het verstevigen van de internationale veiligheid. Op papier is die veronderstelling juist, maar het stemt niet overeen met de werkelijkheid. Ons wordt voorgehouden dat er gewerkt wordt aan striktere regelgeving om verspreiding van civiel nucleair materiaal, dat ook kan worden gebruikt voor het maken van kernwapens, tegen te gaan. Zo moet worden voorkomen dat landen als Iran of terroristische organisaties, zoals Al-Qaida, kernwapens kunnen maken. In werkelijkheid vormt Iran geen bedreiging en wordt door het zelfzuchtige beleid van de grootmachten de mogelijkheid van een terroristische kernaanval eerder vergroot dan verkleind.

Al decennialang worden we door de media bestookt met de meest bizarre beweringen over nucleaire dreigingen in de wereld. Iran – dat al decennialang bijna over een kernwapen beschikt – is daar een exemplarisch voorbeeld van. De afgelopen jaren wordt vooral de uraniumverrijkingscapaciteit van dat land in de media sterk uitvergroot.  Hele volksstammen denken daardoor zeker te weten dat dit land een groot nucleair gevaar is door het enorme potentieel aan uraniumverrijking dat dit land zou hebben opgebouwd. Ze beseffen niet dat het in werkelijkheid gaat om slechts twee piepkleine verrijkingsfabrieken en dat Iran zeker één jaar nodig heeft om net zoveel laag verrijkt uranium te produceren wat het Europese consortium Urenco in vijf uur kan produceren (stanford.edu). Iran komt sinds 2003 al zijn verplichtingen krachtens de vigerende non-proliferatieverdragen na. Feitelijk is er geen enkele reden waarom Iran medewerking zou moeten verlenen aan de onderhandelingen met de vijf grootmachten (VS, VK, Frankrijk, China en Rusland) plus Duitsland. Het is een absurd toneelstuk, die de aandacht moet afleiden van de werkelijke bedoelingen van deze landen. In werkelijkheid zijn zij het die de non-proliferatieverdragen ondermijnen.

Het was Bill Clinton die dit tijdperk van deze ondermijning van de verdragen inluidde door de kernproeven van India de facto te erkennen en de deur voor nucleaire handel met dat land op een kier zette. In 2008 legaliseerde president Bush India tot een erkende kernwapenstaat door een verdrag met dat land te tekenen voor nucleaire handel waarbij ook de levering van technologie voor uraniumverrijking en opwerking van gebruikte splijtstof werd toegezegd. Ook Frankrijk en Rusland hebben India deze technologie, waarmee ook kernwapens kunnen worden gemaakt, toegezegd.

Formeel hebben de Verenigde Staten non-proliferatie hoog in het vaandel staan, maar als het gaat om handelsbelangen of geopolitieke belangen wordt de regelgeving wat minder strikt (‘flexibele’ nucleaire handel). Het nodigt China uit om nucleaire handel te drijven met Pakistan, de aartsvijand van India. Waanzin ten top! En de waanzin reikt nog verder: dankzij de Westerse kernwapenstaten en Rusland wordt India straks lid van de Nuclear Suppliers Group. Zo transformeert deze organisatie die kernwapenproliferatie moet bestrijden in een organisatie die de verspreiding van nucleair materiaal juist aanmoedigt. Wereldwijd overeengekomen nucleaire verdragen worden te grabbel gegooid voor de korte termijn winsten en belangen van een klein groepje machthebbers. Daar wordt de wereld niet veiliger van.

Dit artikel verscheen op zaterdag 1 maart in Het Parool

De voortdurende obsessie van het NRC Handelsblad met de ‘bom’ van Iran

Henk van der Keur | stichting Laka | 14 december 2013

Bijna zestig niet-kernwapenstaten zetten ooit een eerste stap naar het maken van een kernwapen, waaronder Zweden en Zwitserland. Volgens Amerikaanse inlichtingendiensten zette mogelijk ook Iran deze eerste stap in de periode voor 2003. Toch is er geen enkel ander land waarbij zo uitgebreid is – en nog steeds wordt – gespeculeerd over een (vermeend) kernwapenprogramma als Iran. Natuurlijk is er niets mis mee om af en toe te speculeren. Ook dat hoort thuis binnen het journalistieke métier, maar in het geval van Iran worden de grenzen ver overschreden. Er komt geen einde aan. Ook NRC Handelsblad blijft er lustig op los speculeren (‘Gooi een atoombom op Iran’, 9 dec.). Van een krant als het NRC Handelsblad verwacht ik dat ze zich wat meer toeleggen op de feiten. En daarover valt met betrekking tot bijvoorbeeld Israël voldoende te melden. Zoals de feiten die recent door de onthullingen van William Burr en Avner Cohen aan het licht zijn gekomen over hoe Israël begin jaren zestig uranium uit Argentinië verwierf voor de ontwikkeling van kernwapens. Of bijvoorbeeld een achtergrondverhaal over de actieve rol die Israël heeft gespeeld bij de ontwikkeling van kernwapens door het apartheidsregime in Zuid-Afrika. En wat te denken over wat nader onderzoek naar de nauwe betrokkenheid van Israël bij de ontwikkeling van kernwapens door de sjah van Perzië? Dit, naar aanleiding van de uitspraken die gedaan worden in de recente Israëlische documentaire “Before the Revolution“. Een verhaal daarover zou niet misstaan in de lange reeks van ongegronde speculaties over het huidige kernprogramma van de Islamitische Republiek in het NRC Handelsblad. Soms lijkt het wel dat er ondanks de censuur in de Israëlische media daar meer over de kernwapens van Israël wordt bericht dan hier in de Nederlandse media door de zelfcensuur van Nederlandse journalisten.

kernwapens | nuclear weapons

kernwapens | nuclear weapons

Landen met kernwapenprogramma’s (2014)
Wereldwijd zijn er negen landen die over een kernwapens beschikken: de Verenigde Staten, Rusland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, China, India, Pakistan, Israel en Noord-Korea.
De eerste vijf landen, tevens de permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, hadden al kernwapens voordat het non-proliferatieverdrag (NPV) in 1970 van kracht werd. Dit zijn de zogenaamde ‘erkende kernwapenstaten’. Volgens het internationaal recht zijn de overige landen – Israël, Pakistan, India en Noord-Korea – ‘niet-erkende kernwapenstaten’. Het exacte aantal kernwapens in het bezit van ieder land is een nationaal topgeheim. Ondanks deze beperking, maken publiek beschikbare informatie en lekken het mogelijk om vrij nauwkeurige schattingen te maken over de omvang en samenstelling van de nationale kernwapenvoorraden. Wereldwijd zijn er in totaal 16.400 kernwapens, waaronder 4.000 operationele strategische kernkoppen in de Verenigde Staten, Rusland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, en 180 operationele niet-strategische kernwapens van de Verenigde Staten.

Ondanks de aanzienlijke vermindering van de aantallen Amerikaanse, Russische, Franse en Britse kernwapens in vergelijking met de niveaus ten tijde van de Koude Oorlog, blijven alle kernwapenstaten hun resterende nucleaire strijdkrachten moderniseren en lijken ze vastbesloten hun kernwapens voor de onbepaalde tijd te behouden.

Hieronder volgt een overzicht van alle kernwapenstaten, die gebaseerd is op bronnen van de Bulletin of the Atomic Scientists en de Federation of American Scientists. De aantallen kunnen afwijken als gevolg van afrondingen en onzekerheid over de operationele status van de vier mindere kernwapenstaten en de onzekerheid over de omvang van de totale voorraden van drie van de vijf oorspronkelijke kernmachten. Meer informatie over het kernprogramma’s kan worden gevonden op de websites van het Internationaal Atoomenergy Agentschap (IAEA), de NTI (National Threat Initiative, opgericht door de Amerikaanse senator Sam Nunn), en het Instituut voor Wetenschap en Internationale Veiligheid (ISIS).

Rusland
Rusland beschikt over ongeveer 8000 strategische kernwapens, waarvan er 1600 operationeel zijn. Dit aantal operationele strategische kernwapens is hoger dan het totaalcijfer van het nieuwe START-verdrag, omdat het ook de kernwapens op vliegbases meerekent. Een gedetailleerd overzicht van de Russische strijdkrachten staat in deze publicatie van de Bulletin of the Atomic Scientists. Alle niet-strategische kernwapens van Rusland zijn niet operationeel. Verscheidene duizenden verouderde niet-strategische kernwapens wachten op ontmanteling. Een deel van de niet-strategische kernwapens en een deel van de strategische kernwapens zijn in revisie, in totaal 2700. Naast de 4300 kernwapens die in voorraad zijn, wachten naar schatting 3700 kernkoppen op ontmanteling. Volgens de FAS ontmantelt Rusland naar schatting 1000 verouderde kernkoppen per jaar.

meer informatie

Verenigde Staten
De VS heeft circa 7315 strategische kernwapens, waarvan er 1920 operationeel zijn. Dit aantal operationele strategische kernwapens is hoger dan het totaalcijfer van het nieuwe START-verdrag, omdat het ook de kernwapens op vliegbases meerekent. Een gedetailleerd overzicht van de Amerikaanse strijdkrachten staat in deze publicatie van de Bulletin of the Atomic Scientists.
Bijna 200 niet-strategische kernwapens (waarschijnlijk 184) zijn operationeel. Het betreffen B61 bommen die zich in Europa bevinden op zes vliegbases in vijf landen (België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije). Voor nadere bijzonderheden kijk hier en hier. Het reservearsenaal van 2.661 kernkoppen omvat naar schatting 2.360 strategische en 300 niet-strategische kernkoppen in centrale opslag. In April 2014 verklaarde de Amerikaanse regering dat het 4.804 kernwapens in voorraad had (september 2013) en dat er sindsien een klein aantal heeft teruggetrokken. Het huidige totaal wordt geschat op 4.765 kernkoppen. Naast de 4.765 kernkoppen die in voorraad zijn, wachten circa 2.500 teruggetrokken op ontmanteling. Verder zijn er bij benadering 20.000 plutoniumkernen (‘pits’) en 5.000 ‘Canned Assemblies’ (‘secondaries’) van ontmantelde kernkoppen in opslag bij de Pantex Fabriek in Texas en de Y-12 fabriek in Tennessee. Voor een gedetailleerd overzicht van de Amerikaanse strijdkrachten kijk hier.

meer informatie
Voor meer informatie over de kernwapens van Rusland en de Verenigde Staten verwijs ik naar de publicaties in Nuclear Notebook in de Bulletin of the Atomic Scientists, het FAS-rapport over de status van de Amerikaanse en Russische strijdkrachten en nieuwe ontwikkelingen en bevindingen die gepubliceerd worden op het FAS Blog over Strategische Veiligheid.

Frankrijk
Frankrijk heeft ongeveer 300 strategische kernwapens, waarvan er 290 operationeel zijn. Een update van de Franse nucleaire stand van zaken staat hier.

China
Van China wordt vermoed dat het beschikt over ongeveer 250 kernkoppen, veel minder dan de 1.600 tot 3.000 die door sommigen worden beweerd. Aangenomen wordt dat geen van de kernkoppen operationeel zijn, maar dat ze zich in een centrale opslag liggen. Het bestaan van een Chinees niet-strategisch kernarsenaal is onzeker. Het Chinese arsenaal breidt uit door de productie van nieuwe kernkoppen voor de zogenaamde DF-31/31A en JL-2 raketten. Een gedetailleerd overzicht van de Chinese kernstrijdmacht is hier te vinden.

Verenigd Koninkrijk
Het Verenigd Koninkrijk heeft in totaal circa 225 strategische kernkoppen, waarvan er 160 operationeel zijn en 65 in reserve. Van de “operationeel beschikbare” kernkoppen, zijn er “tot 48 kernkoppen” aanwezig in patrouilles die continue plaatsvinden. Het aantal “operationele raketten” op elke onderzeeër zal worden verlaagd tot “niet meer dan acht” met 40 kernkoppen in de komende jaren. Halverwege het tweede decennium zal de voorraad worden verlaagd tot “niet meer dan 180.” Een gedetailleerd overzicht van Britse strijdkrachten is hier.

Israël
Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat kernwapens bezit. De Arabische landen en Iran pleiten al heel lang voor een regio zonder massavernietigingswapens. Maar daar wil Israël met steun van de Verenigde Staten niets van weten. Meer informatie vindt u hier: Why the Helsinki Conference is crucial for the Middle East.

Hoewel Israël genoeg plutonium heeft geproduceerd voor 100-200 kernkoppen, doen het aantal platforms en ramingen gemaakt door de Amerikaanse inlichtingendiensten vermoeden dat de voorraad ongeveer 80 kernkoppen moet bedragen. Een gedetailleerd overzicht van de Israëlische kernstrijdmacht is hier te vinden.

Pakistan
Amerikaanse inlichtingendiensten schatten dat Pakistan 90-110 kernkoppen heeft geproduceerd. Aangenomen wordt dat geen van deze zijn ingezet, maar in centrale opslagplaatsen liggen, de meesten in de zuidelijke delen van het land. Meer kernkoppen zijn in productie. Een gedetailleerd overzicht is hier te vinden.

India
De kernkoppen van India zijn niet ingezet. In totaal liggen er naar schatting 90 tot 110 in centrale opslagplaatsen. Meer kernkoppen zijn in productie. Een gedetailleerd overzicht van de Indiase kernstrijdmacht is hier te vinden.

Noord-Korea
Ondanks twee Noord-Koreaanse kernproeven, zijn er geen bewijzen dat Noord-Korea kernwapens bezit die operationeel zijn. Een wereldwijd onderzoek door de US Air Force National Air and Space Intelligence Center (2013) maakt geen melding van Noord-Koreaanse ballistische raketten die een kernkop kunnen dragen. Noord-Korea heeft naar schatting minder dan tien kernwapens.

 

nuclear weapons
Nuclear Weapon States (2014)
Worldwide, there are nine states with nuclear weapons: the United States, Russia, the United Kingdom, France, China, India, Pakistan, Israel and North Korea. The first five countries, also the permanent members of the UN Security Council, had nuclear weapons before the Non-Proliferation Treaty (NPT) in 1970 was in force. These are called the “recognized nuclear weapons states.” Under international law, the other countries are “non-recognized nuclear weapon states”. The exact number of nuclear weapons in each country’s possession is a closely held national secret. Despite this limitation, however, publicly available information and occasional leaks make it possible to make best estimates about the size and composition of the national nuclear weapon stockpiles. Worldwide, there are a total of 16,400 nuclear weapons, including 4,000 operational strategic warheads in the United States, Russia, France and the United Kingdom, and 180 other non-strategic nuclear weapons from the United States.

Despite significant reductions in US, Russian, French and British nuclear forces compared with Cold War levels, all the nuclear weapon states continue to modernize their remaining nuclear forces and appear committed to retaining nuclear weapons for the indefinite future.
Below is an overview of all nuclear weapons states, based on sources of the Bulletin of the Atomic Scientists and the Federation of American Scientists. Numbers may not add up due to rounding and uncertainty about the operational status of the four lesser nuclear weapons states and the uncertainty about the size of the total inventories of three of the five initial nuclear powers.
More information about the nuclear programs can be found on the websites of the International Atomic Energy Agency must (IAEA), the U.S. National Threat Initiative, founded by U.S. Senator Sam Nunn, and the Institute for Science and International Security (ISIS).

Russia
Russia has about 8,000 strategic nuclear weapons, of which 1600 are operational. This number of operational strategic nuclear weapons is higher than the aggregate data under the New START treaty because this table also counts bomber weapons at bomber bases as deployed. Detailed overview of Russian forces is here. All nonstrategic nuclear weapons of Russia are not operational. Several thousand retired non-strategic warheads are awaiting dismantlement. A part of the non-strategic nuclear weapons and a part of the strategic nuclear weapons in revision, total 2700.
In addition to the 4,300 nuclear warheads in the military stockpile, 3,700 retired warheads are estimated to be awaiting dismantlement. The FAS estimates that Russia is dismantling approximately 1,000 retired warheads per year.

additional information

United States
The USA has about 7315 strategic nuclear weapons, of which 1920 are operational. This number of operational strategic nuclear weapons is higher than the aggregate data released under the New START treaty because this table also counts bomber weapons on bomber bases as deployed. See overview of U.S. forces here. Nearly 200 (probably 184) B61 bombs are deployed in Europe at six bases in five countries (Belgium, Germany, Italy, Netherlands and Turkey). For details, see here
and here. Non-deployed reserve, total 2,661 warheads, includes an estimated 2,360 strategic and 300 non-strategic warheads in central storage. The U.S. government declared in April 2014 that its stockpile included 4,804 warheads as of September 2013. Since then, a small number of warheads are thought to have been retired. Total number is as of April 2014 estimated on 4,765 warheads.
In addition to the roughly 4,765 warheads in the military stockpile, approximately 2,500 retired warheads are awaiting dismantlement. In addition, close to 20,000 plutonium cores (pits) and some 5,000 Canned Assemblies (secondaries) from dismantled warheads are in storage at the Pantex Plant in Texas and Y-12 plant in Tennessee. For detailed overview of U.S. forces, see here.

additional information
For more information about the nuclear weapons of Russia and the United States, I refer to the publications in Nuclear Notebook in the Bulletin of the Atomic Scientists, the FAS report on the status of the U.S. and Russian forces, and new developments and findings published in Blog about the FAS Strategic Security.

France
France – total 300 warheads – has stated that it has no reserve, but it probably has a small inventory of spare warheads. For an update of the French nuclear posture, see this article.

China
China is thought to have “several hundred warheads,” far less than the 1,600-3,000 that have been suggested by some. None of the warheads are thought to be fully deployed but kept in storage under central control. The exstence of a Chinese non-strategic nuclear arsenal is uncertain. The Chinese arsenal is increasing with production of new warheads for DF-31/31A and JL-2 missiles. Detailed overview of Chinese forces is here.

United Kingdom
Of these “operationally available” warheads, “up to 48 warheads” are on patrol at any given time. The number of “operational missiles” on each sub will be reduced to “no more than eight” with 40 warheads in the next few years. By the mid-2020s, the stockpile will be reduced to “not more than 180.” Detailed overview of British forces is here.

Israel
Israel is the only country in the Middle East that possesses nuclear weapons. The Arab countries and Iran have long been calling for a region without weapons of mass destruction. But with the support of the United States Israel don’t want to give up their arsenal. More information here: Why the Helsinki Conference is Crucial for the Middle East.

Although Israel has produced enough plutonium for 100-200 warheads, the number of delivery platforms and estimates made by the U.S. intelligence community suggest that the stockpile might include approximately 80 warheads. Detailed overview of Israeli forces is here.

North Korea
Despite two North Korean nuclear tests, there is no publicly available evidence that North Korea has operationalized its nuclear weapons capability. A 2013 world survey by the U.S. Air Force National Air and Space Intelligence Center (NASIC) does not credit any of North Korea’s ballistic missiles with nuclear capability. North Korea has less than ten nuclear weapons.