Tag Archives: Pakistan

splijtstof | fissile material

splijtstoffen | fissile materials

De onafhankelijke internationale commissie voor splijtstoffen (IPFM) publiceert ieder jaar een overzicht van de wereldwijde voorraden kernsplijtstoffen. Het laatste statusrapport verscheen in oktober 2013: Global Fissile Material Report 2013 – Increasing Transparency of Nuclear Warhead and Fissile Material Stocks as a Step toward Disarmament

Onderstaande diagrammen lichten de voorraden van de belangrijkste twee splijtstoffen – hoog verrijkt uranium en plutonium – per land nader toe. Hoog verrijkt uranium bevat 20% of meer uranium-235. In kernwapens wordt meestal 95% of meer gebruikt. Met plutonium wordt plutonium-239 bedoeld, ontstaan uit bestraald uranium-238 in kernbrandstof.

Meer rapporten het IPFM zijn hier te vinden.

Nationale Voorraden van Hoog Verrijkt Uranium (2012)

Diagram hoog verrijkt uranium (HEU) [Klik op de diagram] Nationale voorraden hoog verrijkt uranium (HEU) vanaf 2012. De cijfers voor het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zijn op op basis van officiële publicaties en verklaringen. De civiele HEU-voorraden van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zijn op basis van hun publieke verklaringen bij het Internationaal Atoomenergie Agenstschap (IAEA). Aantallen met sterretjes zijn schattingen van het IPFM betekenen: vaak met grote onzekerheden. Een onzekerheid 20% wordt verondersteld voor de cijfers van de totale voorraden in China en van de militaire voorraden in Frankrijk, ongeveer 30% voor Pakistan, en ongeveer 40% voor India. De 488 ton geëlimineerde Russische HEU omvat 473 ton van de 500 ton HEU deal (‘downblenden’ naar kernbrandstof) en 15 ton van het Material Consolidation and Conversion project. HEU in
niet-kernwapenstaten (NNW) staat onder controle van de IAEA. Ongeveer 10 ton van de HEU in niet-kernwapenstaten is bestraalde brandstof in Kazachstan met een geschatte verrijkingsgraad van ca. 20%.

Nationale Voorraden van Gescheiden Plutonium (2012)

Diagram plutonium [Klik op de diagram] Nationale voorraden van gescheiden plutonium vanaf 2012. Civiele voorraden zijn gebaseerd op de verklaringen in INFCIRC/549, gepubliceerd in 2012, die vanaf 31 december 2011 gelden en vermeld worden op eigendom en niet op de huidige locatie. Wapenvoorraden zijn gebaseerd op ramingen van het IPFM met uitzondering van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk waarvan de regeringen verklaringen hebben afgelegd. Onzekerheden in de geschatte militaire voorraden van China, Frankrijk, India, Israël, Pakistan en Rusland zijn in de orde van 10-30%. Het plutonium dat India scheidde van gebruikte brandstof uit hun zwaar water krachtcentrale is door India gecategoriseerd als “strategisch” en staat niet onder controle van het IAEA. Rusland heeft 6 ton weaponwaardig plutonium waarbij het heeft ingestemd het niet te gebruiken voor wapens. De Verenigde Staten heeft 4,4 ton overtollig plutonium afgestoten als afval in de ondergrondse opslagplaats voor kernafval in de Waste Isolation Pilot Plant (WIPP), in New Mexico.

fissile materials

The independent International Forum on Fissile Materials (IPFM) releases every year an overwiew of the global stockpiles of fissile materials. The latest report appeared in October 2013: Global Fissile Material Report 2013 – Increasing Transparency of Nuclear Warhead and Fissile Material Stocks as a Step toward Disarmament

The diagrams below explain the stockpiles of the most important fissile materials – high enriched uranium (HEU) and plutonium – per country. Other reports of the IPFM can be found here.

Nationale Voorraden van Hoog Verrijkt Uranium (2012)

Diagram on HEU [Click on the diagram] National stocks of highly enriched uranium as of 2012. The numbers for the United Kingdom and United States are based on official publications and statements. The civilian HEU stocks of France and the United Kingdom are based on their public declarations to the IAEA. Numbers with asterisks are IPFM estimates, often with large uncertainties. A 20% uncertainty is assumed in the figures for total stocks in China and for the military stockpile in France, about 30% for Pakistan, and about 40% for India. The 488 tons of eliminated Russian HEU include 473 tons from the 500-ton HEU
deal and 15 tons from the Material Consolidation and Conversion project. HEU in non-nuclear weapon (NNW) states is under IAEA safeguards. About 10 tons of the HEU in non-nuclear weapon states is irradiated fuel in Kazakhstan with an estimated en richment of about 20%.

Nationale Voorraden van Gescheiden Plutonium (2012)

Diagram on plutonium [Click on the diagram] National stocks of separated plutonium as of 2012. Civilian stocks are based on the INFCIRC/549 declarations published in 2012, which report material as of 31 December 2011 and are listed by ownership, not by current location. Weapon stocks are based on IPFM estimates except for the United States and United Kingdom whose governments have made declarations. Uncertainties in estimated military stockpiles for China, France, India, Israel, Pakistan, and Russia are on the order of 10–30%. The plutonium India separated from spent heavy-water power-reactor fuel has been categorized by India as “strategic,” and not to be placed under IAEA safeguards. Russia has 6 tons of weapongrade plutonium that it has agreed to not use for weapons but not declared excess. The United States has disposed of 4.4 tons of excess plutonium as waste in its underground Waste Isolation Pilot Plant, in New Mexico.

Nucleaire top in Den Haag

Nucleaire top lost helemaal niets op

Henk van der Keur | stichting Laka | 25 februari 2014

Als we de mainstream media moeten geloven is de nucleaire topconferentie die op 24 en 25 maart in Den Haag wordt gehouden een belangrijke stap op weg naar het verstevigen van de internationale veiligheid. Op papier is die veronderstelling juist, maar het stemt niet overeen met de werkelijkheid. Ons wordt voorgehouden dat er gewerkt wordt aan striktere regelgeving om verspreiding van civiel nucleair materiaal, dat ook kan worden gebruikt voor het maken van kernwapens, tegen te gaan. Zo moet worden voorkomen dat landen als Iran of terroristische organisaties, zoals Al-Qaida, kernwapens kunnen maken. In werkelijkheid vormt Iran geen bedreiging en wordt door het zelfzuchtige beleid van de grootmachten de mogelijkheid van een terroristische kernaanval eerder vergroot dan verkleind.

Al decennialang worden we door de media bestookt met de meest bizarre beweringen over nucleaire dreigingen in de wereld. Iran – dat al decennialang bijna over een kernwapen beschikt – is daar een exemplarisch voorbeeld van. De afgelopen jaren wordt vooral de uraniumverrijkingscapaciteit van dat land in de media sterk uitvergroot.  Hele volksstammen denken daardoor zeker te weten dat dit land een groot nucleair gevaar is door het enorme potentieel aan uraniumverrijking dat dit land zou hebben opgebouwd. Ze beseffen niet dat het in werkelijkheid gaat om slechts twee piepkleine verrijkingsfabrieken en dat Iran zeker één jaar nodig heeft om net zoveel laag verrijkt uranium te produceren wat het Europese consortium Urenco in vijf uur kan produceren (stanford.edu). Iran komt sinds 2003 al zijn verplichtingen krachtens de vigerende non-proliferatieverdragen na. Feitelijk is er geen enkele reden waarom Iran medewerking zou moeten verlenen aan de onderhandelingen met de vijf grootmachten (VS, VK, Frankrijk, China en Rusland) plus Duitsland. Het is een absurd toneelstuk, die de aandacht moet afleiden van de werkelijke bedoelingen van deze landen. In werkelijkheid zijn zij het die de non-proliferatieverdragen ondermijnen.

Het was Bill Clinton die dit tijdperk van deze ondermijning van de verdragen inluidde door de kernproeven van India de facto te erkennen en de deur voor nucleaire handel met dat land op een kier zette. In 2008 legaliseerde president Bush India tot een erkende kernwapenstaat door een verdrag met dat land te tekenen voor nucleaire handel waarbij ook de levering van technologie voor uraniumverrijking en opwerking van gebruikte splijtstof werd toegezegd. Ook Frankrijk en Rusland hebben India deze technologie, waarmee ook kernwapens kunnen worden gemaakt, toegezegd.

Formeel hebben de Verenigde Staten non-proliferatie hoog in het vaandel staan, maar als het gaat om handelsbelangen of geopolitieke belangen wordt de regelgeving wat minder strikt (‘flexibele’ nucleaire handel). Het nodigt China uit om nucleaire handel te drijven met Pakistan, de aartsvijand van India. Waanzin ten top! En de waanzin reikt nog verder: dankzij de Westerse kernwapenstaten en Rusland wordt India straks lid van de Nuclear Suppliers Group. Zo transformeert deze organisatie die kernwapenproliferatie moet bestrijden in een organisatie die de verspreiding van nucleair materiaal juist aanmoedigt. Wereldwijd overeengekomen nucleaire verdragen worden te grabbel gegooid voor de korte termijn winsten en belangen van een klein groepje machthebbers. Daar wordt de wereld niet veiliger van.

Dit artikel verscheen op zaterdag 1 maart in Het Parool

kernwapens | nuclear weapons

kernwapens | nuclear weapons

Landen met kernwapenprogramma’s (2014)
Wereldwijd zijn er negen landen die over een kernwapens beschikken: de Verenigde Staten, Rusland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, China, India, Pakistan, Israel en Noord-Korea.
De eerste vijf landen, tevens de permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, hadden al kernwapens voordat het non-proliferatieverdrag (NPV) in 1970 van kracht werd. Dit zijn de zogenaamde ‘erkende kernwapenstaten’. Volgens het internationaal recht zijn de overige landen – Israël, Pakistan, India en Noord-Korea – ‘niet-erkende kernwapenstaten’. Het exacte aantal kernwapens in het bezit van ieder land is een nationaal topgeheim. Ondanks deze beperking, maken publiek beschikbare informatie en lekken het mogelijk om vrij nauwkeurige schattingen te maken over de omvang en samenstelling van de nationale kernwapenvoorraden. Wereldwijd zijn er in totaal 16.400 kernwapens, waaronder 4.000 operationele strategische kernkoppen in de Verenigde Staten, Rusland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, en 180 operationele niet-strategische kernwapens van de Verenigde Staten.

Ondanks de aanzienlijke vermindering van de aantallen Amerikaanse, Russische, Franse en Britse kernwapens in vergelijking met de niveaus ten tijde van de Koude Oorlog, blijven alle kernwapenstaten hun resterende nucleaire strijdkrachten moderniseren en lijken ze vastbesloten hun kernwapens voor de onbepaalde tijd te behouden.

Hieronder volgt een overzicht van alle kernwapenstaten, die gebaseerd is op bronnen van de Bulletin of the Atomic Scientists en de Federation of American Scientists. De aantallen kunnen afwijken als gevolg van afrondingen en onzekerheid over de operationele status van de vier mindere kernwapenstaten en de onzekerheid over de omvang van de totale voorraden van drie van de vijf oorspronkelijke kernmachten. Meer informatie over het kernprogramma’s kan worden gevonden op de websites van het Internationaal Atoomenergy Agentschap (IAEA), de NTI (National Threat Initiative, opgericht door de Amerikaanse senator Sam Nunn), en het Instituut voor Wetenschap en Internationale Veiligheid (ISIS).

Rusland
Rusland beschikt over ongeveer 8000 strategische kernwapens, waarvan er 1600 operationeel zijn. Dit aantal operationele strategische kernwapens is hoger dan het totaalcijfer van het nieuwe START-verdrag, omdat het ook de kernwapens op vliegbases meerekent. Een gedetailleerd overzicht van de Russische strijdkrachten staat in deze publicatie van de Bulletin of the Atomic Scientists. Alle niet-strategische kernwapens van Rusland zijn niet operationeel. Verscheidene duizenden verouderde niet-strategische kernwapens wachten op ontmanteling. Een deel van de niet-strategische kernwapens en een deel van de strategische kernwapens zijn in revisie, in totaal 2700. Naast de 4300 kernwapens die in voorraad zijn, wachten naar schatting 3700 kernkoppen op ontmanteling. Volgens de FAS ontmantelt Rusland naar schatting 1000 verouderde kernkoppen per jaar.

meer informatie

Verenigde Staten
De VS heeft circa 7315 strategische kernwapens, waarvan er 1920 operationeel zijn. Dit aantal operationele strategische kernwapens is hoger dan het totaalcijfer van het nieuwe START-verdrag, omdat het ook de kernwapens op vliegbases meerekent. Een gedetailleerd overzicht van de Amerikaanse strijdkrachten staat in deze publicatie van de Bulletin of the Atomic Scientists.
Bijna 200 niet-strategische kernwapens (waarschijnlijk 184) zijn operationeel. Het betreffen B61 bommen die zich in Europa bevinden op zes vliegbases in vijf landen (België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije). Voor nadere bijzonderheden kijk hier en hier. Het reservearsenaal van 2.661 kernkoppen omvat naar schatting 2.360 strategische en 300 niet-strategische kernkoppen in centrale opslag. In April 2014 verklaarde de Amerikaanse regering dat het 4.804 kernwapens in voorraad had (september 2013) en dat er sindsien een klein aantal heeft teruggetrokken. Het huidige totaal wordt geschat op 4.765 kernkoppen. Naast de 4.765 kernkoppen die in voorraad zijn, wachten circa 2.500 teruggetrokken op ontmanteling. Verder zijn er bij benadering 20.000 plutoniumkernen (‘pits’) en 5.000 ‘Canned Assemblies’ (‘secondaries’) van ontmantelde kernkoppen in opslag bij de Pantex Fabriek in Texas en de Y-12 fabriek in Tennessee. Voor een gedetailleerd overzicht van de Amerikaanse strijdkrachten kijk hier.

meer informatie
Voor meer informatie over de kernwapens van Rusland en de Verenigde Staten verwijs ik naar de publicaties in Nuclear Notebook in de Bulletin of the Atomic Scientists, het FAS-rapport over de status van de Amerikaanse en Russische strijdkrachten en nieuwe ontwikkelingen en bevindingen die gepubliceerd worden op het FAS Blog over Strategische Veiligheid.

Frankrijk
Frankrijk heeft ongeveer 300 strategische kernwapens, waarvan er 290 operationeel zijn. Een update van de Franse nucleaire stand van zaken staat hier.

China
Van China wordt vermoed dat het beschikt over ongeveer 250 kernkoppen, veel minder dan de 1.600 tot 3.000 die door sommigen worden beweerd. Aangenomen wordt dat geen van de kernkoppen operationeel zijn, maar dat ze zich in een centrale opslag liggen. Het bestaan van een Chinees niet-strategisch kernarsenaal is onzeker. Het Chinese arsenaal breidt uit door de productie van nieuwe kernkoppen voor de zogenaamde DF-31/31A en JL-2 raketten. Een gedetailleerd overzicht van de Chinese kernstrijdmacht is hier te vinden.

Verenigd Koninkrijk
Het Verenigd Koninkrijk heeft in totaal circa 225 strategische kernkoppen, waarvan er 160 operationeel zijn en 65 in reserve. Van de “operationeel beschikbare” kernkoppen, zijn er “tot 48 kernkoppen” aanwezig in patrouilles die continue plaatsvinden. Het aantal “operationele raketten” op elke onderzeeër zal worden verlaagd tot “niet meer dan acht” met 40 kernkoppen in de komende jaren. Halverwege het tweede decennium zal de voorraad worden verlaagd tot “niet meer dan 180.” Een gedetailleerd overzicht van Britse strijdkrachten is hier.

Israël
Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat kernwapens bezit. De Arabische landen en Iran pleiten al heel lang voor een regio zonder massavernietigingswapens. Maar daar wil Israël met steun van de Verenigde Staten niets van weten. Meer informatie vindt u hier: Why the Helsinki Conference is crucial for the Middle East.

Hoewel Israël genoeg plutonium heeft geproduceerd voor 100-200 kernkoppen, doen het aantal platforms en ramingen gemaakt door de Amerikaanse inlichtingendiensten vermoeden dat de voorraad ongeveer 80 kernkoppen moet bedragen. Een gedetailleerd overzicht van de Israëlische kernstrijdmacht is hier te vinden.

Pakistan
Amerikaanse inlichtingendiensten schatten dat Pakistan 90-110 kernkoppen heeft geproduceerd. Aangenomen wordt dat geen van deze zijn ingezet, maar in centrale opslagplaatsen liggen, de meesten in de zuidelijke delen van het land. Meer kernkoppen zijn in productie. Een gedetailleerd overzicht is hier te vinden.

India
De kernkoppen van India zijn niet ingezet. In totaal liggen er naar schatting 90 tot 110 in centrale opslagplaatsen. Meer kernkoppen zijn in productie. Een gedetailleerd overzicht van de Indiase kernstrijdmacht is hier te vinden.

Noord-Korea
Ondanks twee Noord-Koreaanse kernproeven, zijn er geen bewijzen dat Noord-Korea kernwapens bezit die operationeel zijn. Een wereldwijd onderzoek door de US Air Force National Air and Space Intelligence Center (2013) maakt geen melding van Noord-Koreaanse ballistische raketten die een kernkop kunnen dragen. Noord-Korea heeft naar schatting minder dan tien kernwapens.

 

nuclear weapons
Nuclear Weapon States (2014)
Worldwide, there are nine states with nuclear weapons: the United States, Russia, the United Kingdom, France, China, India, Pakistan, Israel and North Korea. The first five countries, also the permanent members of the UN Security Council, had nuclear weapons before the Non-Proliferation Treaty (NPT) in 1970 was in force. These are called the “recognized nuclear weapons states.” Under international law, the other countries are “non-recognized nuclear weapon states”. The exact number of nuclear weapons in each country’s possession is a closely held national secret. Despite this limitation, however, publicly available information and occasional leaks make it possible to make best estimates about the size and composition of the national nuclear weapon stockpiles. Worldwide, there are a total of 16,400 nuclear weapons, including 4,000 operational strategic warheads in the United States, Russia, France and the United Kingdom, and 180 other non-strategic nuclear weapons from the United States.

Despite significant reductions in US, Russian, French and British nuclear forces compared with Cold War levels, all the nuclear weapon states continue to modernize their remaining nuclear forces and appear committed to retaining nuclear weapons for the indefinite future.
Below is an overview of all nuclear weapons states, based on sources of the Bulletin of the Atomic Scientists and the Federation of American Scientists. Numbers may not add up due to rounding and uncertainty about the operational status of the four lesser nuclear weapons states and the uncertainty about the size of the total inventories of three of the five initial nuclear powers.
More information about the nuclear programs can be found on the websites of the International Atomic Energy Agency must (IAEA), the U.S. National Threat Initiative, founded by U.S. Senator Sam Nunn, and the Institute for Science and International Security (ISIS).

Russia
Russia has about 8,000 strategic nuclear weapons, of which 1600 are operational. This number of operational strategic nuclear weapons is higher than the aggregate data under the New START treaty because this table also counts bomber weapons at bomber bases as deployed. Detailed overview of Russian forces is here. All nonstrategic nuclear weapons of Russia are not operational. Several thousand retired non-strategic warheads are awaiting dismantlement. A part of the non-strategic nuclear weapons and a part of the strategic nuclear weapons in revision, total 2700.
In addition to the 4,300 nuclear warheads in the military stockpile, 3,700 retired warheads are estimated to be awaiting dismantlement. The FAS estimates that Russia is dismantling approximately 1,000 retired warheads per year.

additional information

United States
The USA has about 7315 strategic nuclear weapons, of which 1920 are operational. This number of operational strategic nuclear weapons is higher than the aggregate data released under the New START treaty because this table also counts bomber weapons on bomber bases as deployed. See overview of U.S. forces here. Nearly 200 (probably 184) B61 bombs are deployed in Europe at six bases in five countries (Belgium, Germany, Italy, Netherlands and Turkey). For details, see here
and here. Non-deployed reserve, total 2,661 warheads, includes an estimated 2,360 strategic and 300 non-strategic warheads in central storage. The U.S. government declared in April 2014 that its stockpile included 4,804 warheads as of September 2013. Since then, a small number of warheads are thought to have been retired. Total number is as of April 2014 estimated on 4,765 warheads.
In addition to the roughly 4,765 warheads in the military stockpile, approximately 2,500 retired warheads are awaiting dismantlement. In addition, close to 20,000 plutonium cores (pits) and some 5,000 Canned Assemblies (secondaries) from dismantled warheads are in storage at the Pantex Plant in Texas and Y-12 plant in Tennessee. For detailed overview of U.S. forces, see here.

additional information
For more information about the nuclear weapons of Russia and the United States, I refer to the publications in Nuclear Notebook in the Bulletin of the Atomic Scientists, the FAS report on the status of the U.S. and Russian forces, and new developments and findings published in Blog about the FAS Strategic Security.

France
France – total 300 warheads – has stated that it has no reserve, but it probably has a small inventory of spare warheads. For an update of the French nuclear posture, see this article.

China
China is thought to have “several hundred warheads,” far less than the 1,600-3,000 that have been suggested by some. None of the warheads are thought to be fully deployed but kept in storage under central control. The exstence of a Chinese non-strategic nuclear arsenal is uncertain. The Chinese arsenal is increasing with production of new warheads for DF-31/31A and JL-2 missiles. Detailed overview of Chinese forces is here.

United Kingdom
Of these “operationally available” warheads, “up to 48 warheads” are on patrol at any given time. The number of “operational missiles” on each sub will be reduced to “no more than eight” with 40 warheads in the next few years. By the mid-2020s, the stockpile will be reduced to “not more than 180.” Detailed overview of British forces is here.

Israel
Israel is the only country in the Middle East that possesses nuclear weapons. The Arab countries and Iran have long been calling for a region without weapons of mass destruction. But with the support of the United States Israel don’t want to give up their arsenal. More information here: Why the Helsinki Conference is Crucial for the Middle East.

Although Israel has produced enough plutonium for 100-200 warheads, the number of delivery platforms and estimates made by the U.S. intelligence community suggest that the stockpile might include approximately 80 warheads. Detailed overview of Israeli forces is here.

North Korea
Despite two North Korean nuclear tests, there is no publicly available evidence that North Korea has operationalized its nuclear weapons capability. A 2013 world survey by the U.S. Air Force National Air and Space Intelligence Center (NASIC) does not credit any of North Korea’s ballistic missiles with nuclear capability. North Korea has less than ten nuclear weapons.

dit weblog | this weblog

over dit weblog | about this weblog

‘Splijtstof’ is nucleair materiaal dat kan worden gebruikt in kernbrandstof of kan worden gescheiden van gebruikte kernbrandstof. Dezelfde materialen kunnen ook worden verwerkt voor gebruik in kernwapens. Met andere woorden: kernenergie is meer dan een energiebron. Civiele kerntechnologie en kernbrandstof kunnen ook aangewend worden voor het maken van kernwapens. Uraniumverrijkingstechnologie kan worden gebruikt voor de productie van hoog verrijkt uranium en splijtbaar plutonium kan worden gewonnen uit gebruikte kernbrandstof. Zowel hoog verrijkt uranium (U-235) als plutonium (Pu-239) zijn splijtstoffen die gebruikt worden in kernwapens. Zolang kernenergie blijft bestaan, zolang zal proliferatie van kernwapentechnologie en splijtstoffen blijven plaatsvinden. Propagandisten van kernenergie op basis van thorium beweren dat deze vorm van energieopwekking niet gevoelig is voor kernwapenproliferatie. Dat is een misvatting. De thoriumbrandstofketen maakt gebruik van uranium-233 (U-233), een splijtstof die net zo splijtbaar is als plutonium-239 (Pu-239).

Dit weblog informeert de lezer over de verspreiding van civiele kerntechnologie en splijtstoffen. Naast kernproliferatie en het internationale nucleaire non-proliferatie beleid, besteedt dit blog ook aandacht aan kernwapens, de kosten van kernenergie / kernwapens, kernafval, verarmd uranium,  geheimhouding, de kernindustrie, ontmanteling van kerninstallaties, de voortdurende kernramp in Fukushima en de gevolgen daarvan, en aan de verschuivende geopolitieke verhoudingen in de wereld.

Landen met een robuust kernenergieprogramma hebben alle middelen in hun bezit om deze aan te wenden voor militaire doeleinden. Dat geldt met name voor de vijf ‘erkende kernwapenstaten’, die niet toevallig ook de permanente leden zijn van de VN-Veiligheidsraad: de Verenigde Staten, Rusland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en China. De VS en andere Westerse landen presenteren zichzelf graag als de pleitbezorgers voor het uitbannen van massavernietigingswapens. Maar de geschiedenis wijst heel anders uit.

Zo leveren alle ‘erkende kernwapenstaten’ civiele kerntechnologie en splijtstoffen aan India of Pakistan. Deze ‘niet erkende’ kernwapenstaten zijn geen ondertekenaars van het non-proliferatieverdrag (NPV) en het verdrag voor een verbod op kernproeven (CTBT) en zijn bovendien aartsvijanden van elkaar. Het vigerende non-proliferatieregime moet dus wijken voor de handelsbelangen en de strategische belangen van de grootmachten. Tegelijkertijd misgunt het Westen Iran een kernenergieprogramma, terwijl het daar als ondertekenaar van het NPV recht op heeft. In de Westerse (Nederlandse) media wordt Iran steevast verdacht van het ontwikkelen van kernwapens. Deze onjuiste en misleidende berichten maken deel uit van een mediacampagne tegen Iran, kennelijk met de bedoeling om de aandacht af te leiden van het kernwapenprogramma van Israël, waarover juist zeer summier wordt bericht. Het gevaar van kernproliferatie is zeker aanwezig bij een land als Iran, maar dat risico is niet groter dan bij een hele reeks andere landen. De omvang van het Iraanse kernenergieprogramma wordt in de Westerse media schromelijk overdreven. In de afgelopen jaren is vooral het uraniumverrijkingsprogramma het mikpunt. In werkelijkheid heeft Iran een relatief klein kernenergieprogramma. Het valt natuurlijk nooit uit te sluiten dat Iran in de toekomst kernwapens gaat maken, maar vooralsnog is er geen enkele aanleiding om dat te veronderstellen.

Het lijkt erop dat het non-proliferatiebeleid steeds meer een speeltje wordt van de kernwapenstaten en dat de verdragen en overeenkomsten die gesloten zijn om proliferatie tegen gaan een dode letter worden.  In plaats van te streven naar kernontwapening, doen de ‘erkende kernwapenstaten’ precies het tegenovergestelde. Ze moderniseren hun eigen kernwapenarsenalen en lappen het internationaal recht aan hun laars door kernwapenproliferatiegevoelige technologie en materialen te exporteren naar landen als India en Pakistan. Dit blog besteedt ook aandacht aan visies over hoe het tij kan worden gekeerd.

Dit weblog is een aanvulling op de algemene website van de stichting Laka, en de Laka-websites over de geschiedenis van kernenergie in Nederland en de campagne tegen de onderzoeksreactor Pallas.

Naast eigen artikelen plaats ik bijna dagelijks nieuws over kernproliferatie en de andere vermelde thema’s op het terrein van kernenergie en kernwapens dit weblog.

about this weblog

“Splijtstof” is the Dutch word for “fissile material”, which is nuclear material that can be used as nuclear fuel  or separated  from spent nuclear fuel. The same material can be processed for use in nuclear weapons. In other words: nuclear power is more than a source of energy. Civilian nuclear technology and nuclear fuel can also be used for making nuclear weapons. Uranium enrichment technology can be used to produce highly enriched uranium (HEU) and fissile plutonium can be extracted from spent nuclear fuel. Both highly enriched uranium (U-235) and plutonium (Pu-239) are fissile material used in nuclear weapons. As long as nuclear power remains to exist, so long the proliferation of nuclear technology and fissile materials will continue to take place. Proponents of nuclear power based on thorium claim that this form of energy is not sensitive to nuclear proliferation. That is a misconception. The thorium fuel chain uses uranium-233, a fuel that is as fissile as plutonium-239.

This blog informs the reader about the spread of civilian nuclear technology and fissile materials. In addition to nuclear proliferation and international nuclear non-proliferation policy, this blog also focuses on nuclear weapons, the cost of nuclear energy / nuclear weapons, nuclear waste, depleted uranium, secrecy, the nuclear industry, nuclear decommissioning, the ongoing nuclear disaster in Fukushima and its consequences, and the geopolitical shifts in global power.

Countries with a robust nuclear energy program have all the means in their possession to employ them for military purposes. This is particularly true of the five “recognized Nuclear Weapons States” which not coincidentally are also the permanenent members of the UN Security Council: the United States, Russia, the UK, France and China. The U.S. and other Western countries like to present themselves as advocates for the elimination of weapons of mass destruction. But history shows very different.

All “recognized nuclear weapons states” supply civilian nuclear technology and fuel to India or Pakistan. These “not recognized” nuclear states are not signatories of the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) and the Comprehensive Test Ban Treaty (CTBT) and are also enemies of each other. So, the current non-proliferation regime has to give way to commercial interests and strategic interests of the major powers. At the same time the West begrudges Iran a nuclear program , while it is there as a signatory of the NPT. In Western media Iran is invariably suspect of developing nuclear weapons. These false and misleading reports are part of a media campaign against Iran, apparently with the intention to distract attention from Israel’s nuclear weapons program, which has virtually no attention in the media. The danger of nuclear proliferation is certainly present in Iran, but the risk is not larger than in a number of other states. The extent of Iran’s nuclear program is grossly exaggerated in the Western media. In recent years, especially the uranium enrichment program is a target. In reality, Iran has a relatively small nuclear power program. It is, of course, never be ruled out that Iran in the future is going to make nuclear weapons, but yet there is no reason to assume that.

It seems that non-nuclear proliferation policy is becoming more and more a toy of the Nuclear Weapon States and that the treaties and agreements, which have been closed to counteract proliferation, become a dead letter. Instead of striving for nuclear disarmament, the “recognized nuclear states” do exactly the opposite. They are modernizing their own nuclear weapon arsenals and act in violation with International Law by exporting nuclear proliferation-sensitive technology and materials to countries like India and Pakistan. This blog will also focus on visions of how the tide can be turned.

This weblog is an addition to the general website of Laka Foundation, and the Laka websites on the history of nuclear energy in the Netherlands and the campaign against the planned research reactor Pallas (mainly in Dutch).

In addition to own articles (currently only in Dutch, however, since 29.03.2015 with English abstracts) on this weblog, I select – almost on a daily basis – also news and reports on nuclear proliferation and the other mentioned nuclear issues on this weblog.